Een terugblik en mijn (loop)plannen voor 2021

Met het nieuwe jaar in aantocht leek het me fijn eens stil te staan bij wat ik het afgelopen jaar bereikt heb en wat ik het komende jaar wil bereiken. Op dit moment lijkt het wel alsof ik helemaal nergens sta omdat ik weer drie weken niet gelopen heb en zowel mijn horloge als mijn lichaam me vertellen dat ik het wat rustiger aan moet doen. Niet sporten gaat me momenteel iets te goed af, maar het schuldgevoel dat daarbij hoort krijg ik niet van me af geschud. Toch heb ik in 2020 ook een aantal mooie dingen gerealiseerd:

Mijn hoogtepunten van 2020

  • Eerst en vooral: mijn passie voor lopen écht ontdekt
  • Het rampjaar 2020 overleefd
  • Mijn schaamte over mijn nierziekte aan de kant gezet (of toch zo veel mogelijk) en deze blog begonnen
  • Mijn vriend aan het lopen gekregen
  • Corona overwonnen
  • Mijn lichaam wat beter leren kennen
  • Ontdekt dat loopschema’s écht niet m’n ding zijn (het Polar-schema waarover ik in mijn vorige post schreef ligt ook al in de vuilbak… oeps!)

Mijn doelen voor 2021

  • Het nieuwe jaar goed starten met op 1 januari de Havenland Walk 8km
  • De kennis die ik in 2020 heb opgedaan gebruiken om gerichter te gaan trainen
  • Mijn afstandsdoelen loslaten en nóg meer genieten van elk loopje dat ik kan maken
  • Niet meer lopen met schema’s maar gewoon mijn eigen ding doen en luisteren naar mijn lichaam
  • Professionele hulp inschakelen om het sporten beter te gaan combineren met mijn ziekte
  • Deze blog en mijn Instagram verder uitwerken en er iets moois van maken

Ziezo, dat zijn zo’n beetje mijn belangrijkste doelen voor 2021. Heb jij ook mooie doelen voor het nieuwe jaar? Dan mag je die zeker droppen in de comments!

☆ Alvast een prettig eindejaar en een heel mooi nieuw jaar gewenst!! ☆

Eindelijk weer lopen!

Wij mij volgt op Facebook en Instagram heeft gezien dat ik sinds een aantal weken terug begonnen ben met lopen. Dankzij een Facebook-evenement heb ik voor mezelf als doel om op 28 februari (eindelijk) 5km te kunnen lopen. Hoe ik dat precies ga aanpakken weet ik nog niet.

Omdat ik veel goede dingen had gehoord van Start 2 Run (het programma met Evy Gruyaert) had ik een abonnement genomen en dat ging eerst best goed. Helaas begint het koude weer in te spelen op mijn immuunsysteem waardoor ik weer sneller last heb van allerlei kwaaltjes, waaronder ook pijn in mijn knie. Ik wilde het dus rustiger aan gaan doen en nam een weekje rust. Daarna wilde ik rustig terug mijn conditie opbouwen op basis van mijn hartslag en zonder schema.

Toen kwam echter de Polar Vantage V2 op mijn pad (daarover ongetwijfeld later meer). Een hebbedingetje waar ik al heel lang van droomde en die ik dus vorige week eindelijk besteld heb. De bijhorende software kan schema’s maken op basis van mijn huidige fitnessniveau en die schema’s bevatten ook kracht- en mobiliteitsoefeningen. Tot zover geen schema’s dus.

Ik ben nu sinds zondag – na een weekje rust – begonnen met het schema van Polar en voorlopig gaat dat goed, al heb ik er uiteraard nog maar een paar dagen op zitten. Door de kracht- en mobiliteitsoefeningen ben ik wel elke dag met het schema bezig maar voorlopig valt dat nog goed te doen. Het schema bouwt traag op, waardoor ik nu meestal maar maximum 20 minuten bezig ben met sporten. Over een aantal weken gaat dat anders zijn, maar tegen dan ben ik dat dagelijks sporten waarschijnlijk wel gewend.

Iets waar ik het wel weer lastig mee heb gehad is dat ik wéér van nul ben moeten beginnen. Na anderhalf jaar lopen kan ik nog steeds geen 30 minuten aan een stuk lopen en dat pikt wel. Het lijkt wel alsof er altijd iets tussen komt. Ik besef wel dat ik gewoon blij moet zijn dat ik kan en mag lopen en dat ik – ookal kan ik nog niet lang en ver lopen – wel gewoon in beweging ben. Maar als ik dan de vooruitgang zie die iedereen in mijn omgeving boekt vraag ik me soms echt af waarom ik al zo lang zo veel moeite doe en echt motiverend werkt dat niet.

Maar goed, ik mag natuurlijk ook niet vergeten dat mijn lichaam niet functioneert zoals het lichaam van anderen. En hopelijk lukt het om op 28 februari dan toch eindelijk die 5 kilometer te kunnen aantikken. Wie weet koop ik dan ook gewoon een medaille voor mezelf.

Last van de hitte of toch meer aan de hand?

Dat het de afgelopen week belachelijk warm is geweest hoef ik niet meer te vertellen. Ik had dan ook een mooi blogje klaar staan over hoeveel effect die warmte op mijn lichaam had: slecht slapen, weinig eten, overdag amper energie en tot dan al 2 loopjes overgeslagen. Maar mijn klachten werden eigenlijk alleen maar erger en ik begon een verhoging van mijn lichaamstemperatuur te merken ook. Toch maar naar de huisarts om alles eens te laten checken dus. Vanwege mijn klachten besloot ze een covid-19 test af te nemen, al verwachtte ze eigenlijk dat die negatief zou zijn en dat mijn klachten beter zouden zijn wanneer ze het testresultaat zou hebben. Niet dus, mijn test bleek positief, ik heb corona!

Gelukkig verliep de besmetting vrij mild bij mij en heb ik behalve mijn vriend niemand anders ziek gemaakt. In het begin voelden we ons beiden erg grieperig en hadden we wel wat last van koorts. Nu een weekje later is onze eetlust terug op gang aan het komen en beginnen we eindelijk ook weer wat geuren te ruiken. Al gaat het wel met vallen en opstaan: de afgelopen twee dagen begon ik me steeds meer terug ‘normaal’ te voelen, vandaag had ik weer moeite met onze living te doorkruisen.

Het belangrijkste nu is voldoende rust nemen en zorgen dat we voldoende gezonde voedingsstoffen binnen krijgen. Met dat rusten komt het wel goed, maar koken kost soms nog enorm veel energie. Gelukkig zijn mijn vriend en ik twee creatieve mensen bij elkaar die onze weg wel vinden naar voldoende vitamientjes. Culinaire hoogstandjes zullen het niet worden maar met een paar kronkels in de weg komen we er ook wel.

Door mijn niertransplantatie blijf ik langer besmettelijk voor anderen en mag ik tot 16 september niet buitenkomen. Tot dan mag ik dus helaas ook niet lopen. Daar zit ik momenteel wel mee in want als ik de posts van alle lopers op Instagram zie wil ik ook gewoon mijn schoenen aantrekken en een klein toertje in het park gaan doen. Tot die tijd ga ik wel proberen mijn conditie terug wat op te bouwen (de eerste vijf dagen kwam ik letterlijk amper m’n bed uit) zodat ik geen té grote achterstand oploop. Ik ben er nog niet helemaal uit hoe ik dat ga doen want ik kan geen specifieke corona-recovery oefeningen vinden maar waarschijnlijk een combinatie van lichte yoga en krachtoefeningen. Als iemand goede tips heeft mag je die altijd mijn kant op sturen 😉

En om even af te sluiten nog een kleine review:
Coronavirus
can’t recommend
★☆☆☆☆

Mijn eerste hindernis: blessures!

Zoals ik in mijn eerste post al zei, kreeg ik toen ik begon met lopen te maken met een aantal kleine blessures. Misschien dat ik van nature wel makkelijker blessures krijg, maar mijn verzwakt immuunsysteem en de hopen medicatie (waaronder ook een lage dosis cortisone) spelen sowieso ook mee. Vandaag ga ik wat dieper ingaan op dit onderwerp want blessures zijn toch wel de schrik van elke loper.

De eerste keer dat ik mijn schema probeerde af te ronden kreeg ik last van zowel mijn voet als mijn knie. Dat kwam grotendeels doordat ik te veel hooi op mijn vork nam. Ik volgde braaf het loopschema van de app die ik gebruikte, waarin ik bij elke training 1 of 2 minuten meer moest lopen dan bij de vorige. Dat was te veel voor mijn lichaam. Het schema dat ik volgde is ongetwijfeld gemaakt voor kerngezonde mensen, ik moest er even bij stilstaan dat ik dat niet ben. Wat ik daaruit geleerd heb is dat traag opbouwen — zeker in mijn geval — enorm belangrijk is.

Verder heb ik onlangs ook ontdekt dat ik meer last heb van kleine pijntjes wanneer ik meer vocht vasthoud. Het was die periode ook enorm warm, wat ervoor zorgt dat iedereen wat extra vocht gaat vasthouden (zeker ik dus), wat er waarschijnlijk voor gezorgd heeft dat mijn gewrichten nog net een beetje meer onder druk stonden.

Ik ben er nog niet helemaal achter hoe die tweede blessure er juist gekomen is, aangezien ik trager opbouwde dan daarvoor, maar ik heb ondertussen wel geleerd dat ik in het begin de neiging had om te snel te willen lopen. Minutes before miles las ik vaak op Pinterest, maar tot die eerste paar keren zonder schema had ik eigenlijk geen flauw idee wat dat juist betekende. Tot ik opeens drie minuten achter elkaar kon lopen. Hoewel ik meer dan een minuut per kilometer trager liep dan tijdens het lopen met het schema, gaf het mij zó veel voldoening dat ik dat kon.

Verder heb ik ook vanalles opgezocht over blessures en zo leerde ik dat statische stretches (waarbij je een bepaalde houding voor een aantal second aanhoudt) eigenlijk niet zo’n goed idee zijn en dat het trainen van je beenspieren enorm belangrijk is. Mijn lichaam probeer ik dus nu zo veel mogelijk op te warmen met dynamische stretches en oefeningen om de hartslag al wat te verhogen. Alleen aan de goesting om mijn beenspieren te trainen kan nog wel wat gewerkt worden.

Maar de allerbelangrijkste les die ik heb geleerd is toch wel om te luisteren naar mijn lichaam. Vanaf het moment dat ik een pijntje voel weet ik dat ik het wat rustigeraan moet doen. Dan slaap ik met mijn benen wat hoger en volg ik geen nieuwe les in mijn trainingsschema (dat ik onlangs terug heb opgepikt, nadat ik deze lessen dus geleerd heb ^-^) maar hou ik het nog even bij de vorige óf loop ik zonder app. En voor de rest is het vooral hout vasthouden.

Waarom ik loop

Voor de mensen die mij niet op Instagram of Strava volgen kwam het vast wel als een verrassing: ‘huh, Nikky lóópt???’ Ik ben nooit echt een sportieveling geweest. Tot vorig jaar was de laatste keer dat ik gelopen had de beruchte Vestenloop van mijn middelbare school.

Waarom ik dan toch opeens besloot te gaan lopen? Ik voelde me totaal niet goed meer in mijn vel. Ik was constant opgeblazen en voelde me dik. Als ik naar mezelf keek op foto’s of in de spiegel was mijn buik het enige wat ik zag. Ik had al geprobeerd om meer op mijn eten te letten maar daar werd ik zó ongelukkig van, dat ik op zwakke momenten véél te veel at. Verder ging ik te voet naar het werk en probeerde ik tussendoor wat spieroefeningen te doen maar dat hield ik niet echt vol en het wandelen naar het werk had eigenlijk ook weinig tot geen effect. Nadat ik gelezen had dat lopen een van de sporten is waarmee je de meeste calorieën verbrandt wilde ik het toch eens proberen. Ik kocht loopschoenen, downloadde een Start Running app en weg was ik! En ik vond het niet verschrikkelijk!

Ik ging vlotjes 3 keer per week lopen en begon het echt leuk te vinden toen ik opeens last begon te krijgen van mijn voet en knie. Met tegenzin nam ik een paar weken rust om dan rustig weer op te bouwen – trager dan de vorige keer. Maar ook deze keer kwam er weer iets tussen en lukte het niet om het eerste programma af te ronden. Zo ging het een tijdje door, tot ik begin mei van dit jaar besloot om het zonder app te proberen en te beginnen met maar twee keer te lopen per week in plaats van drie. Wonder boven wonder lukte dat super vlot en begon ik echt te dromen van doelen bereiken. Ik leerde mijn lichaam beter kennen en leerde ernaar te luisteren en al vrij snel zag ik het weer zitten om terug drie keer per week te gaan lopen.

Ook zag ik mijn lichaam veranderen. Mijn buik werd dunner en ik was nóg gemotiveerder om te lopen. Bovendien zijn mijn bloeddrukken over het algemeen lager en bij mijn laatste controle in het ziekenhuis bleek ook dat ik minder eiwitten in mijn urine had als anders. Of dat laatste echt te wijten is aan het sporten durf ik niet zeggen, maar ik wil graag geloven van wel. Ik voel me veel fitter sinds ik loop en begin me ook steeds weer beter in mijn vel te voelen.

Bovendien – en dat is waarschijnlijk een van de belangrijkste redenen waarom ik het zo graag doe – kan ik mijn hoofd helemaal leegmaken tijdens het lopen. Wanneer mijn hartslag stijgt en mijn beenspieren om zuurstof schreeuwen vergeet ik al mijn zorgen. Na het lopen voel ik me dan ook altijd zó geweldig goed. Zelfs als ik absoluut geen zin heb om te vertrekken weet ik dat ik me achteraf stukken beter ga voelen.

Een leuk extraatje is dat mijn vriend door mij ook is beginnen lopen, en samen lopen is altijd plezanter dan alleen.

En stiekem loop ik ook heel graag omdat ik een kleine verslaving heb aan loopkleren.

Loop jij? En waarom (niet)?

Lopen met een niertransplantatie

Ik wil al superlang opnieuw beginnen bloggen, maar wist nooit echt goed waarover. Veel van de lopers die ik volg hebben prachtige blogs over lopen, fietsen, voeding, … en dat wilde ik ook wel! Alleen kwam het er nooit echt van omdat ik mijn ervaring als totale leek zonder enige conditie toch nét niet interessant genoeg vond, maar toen wilde ik eens wat lopers opzoeken die – net zoals mij – een niertransplantatie hebben ondergaan (daarover later meer) en vond ik eigenlijk niet echt iets. En dát leek me dan weer wel interessant genoeg om over te schrijven: mijn ervaring met sporten als nierpatiënt.

Ik loop nu iets langer als een jaar, al was het in het begin wel met vallen en opstaan: ik had een app die me vertelde wanneer ik moest lopen en wanneer ik moest wandelen en ik probeerde te veel te focussen op sneller lopen, zonder echt naar mijn lichaam te luisteren waardoor ik vaak last had van kleine blessures. Begin mei ging ik voor het eerst de deur uit zonder app en gebruikte ik mijn hartslag als leidraad en dat werkte: ik leerde mijn lichaam beter kennen en het lopen gaat nu vlotter dan ooit. Al heb ik wel het gevoel dat conditie opbouwen bij mij iets trager gaat dan bij anderen maar dan denk ik bij mezelf: ‘Ik loop rond met een nierfunctie tussen de 40% en 45% en neem ook een hele hoop medicatie, misschien is dat wel normaal?’

Normaal praat ik niet graag over mijn nierziekte (wat ik trouwens ook een verschrikkelijk woord vind!) en al helemaal niet met mensen die ik niet ken. Waarom ik dan toch deze blog gemaakt heb? Enerzijds wil ik graag andere chronisch zieke mensen bereiken en misschien ervaringen uitwisselen. Anderzijds hoop ik een beetje dat gezonde mensen ook meelezen en zich bewust worden van hun health privilege. Ik ga hier nog een uitgebreid bericht over schrijven in de toekomst 😊.

Deze blog gaat heel persoonlijk worden: ik wil vooral focussen op hoe ik train, waarop ik moet letten en hoe ik met bepaalde hindernissen omga. Vooral in het lopen maar ook in mijn persoonlijk leven. Al zal de focus wel vooral op lopen liggen.

Stiekem heb ik toch een beetje stress om deze blog te beginnen omdat het een soort van twee werelden zijn die gaan samenkomen: in de ‘echte wereld’ weet bijna niemand dat ik tegenwoordig zo regelmatig loop en mijn volgers op mijn loopinstagram weten niet dat ik een nierziekte heb. Maar als je deze blog leest wil dat dus zeggen dat ik hem uiteindelijk tóch geplaatst heb ^-^
lopen met een niertransplantatie
Als je meer van mijn loop-posts wil zien kan je me ook volgen op Instagram.